expositie herman coppus

Een uitstekende gelegenheid om het Mondriaanhuis eens te bezoeken, is de expositie van Herman Coppus (1955). Over twee zaaltjes van het museum zijn papierreliëfs en sculpturen in glas en brons van deze kunstenaar te zien. Coppus is in zijn werken geïnspireerd door het constructivisme en de geometrische abstractie, waardoor zijn werken in dit museum zich heel goed schikken. Het is Coppus' eerste museale tentoonstelling met alleen recente werken.

Rood, geel en blauw
Coppus' werk is zeer verfijnd en hij heeft een bijzondere eigen stijl, alleen de primaire kleuren en het zwart/wit doen denken aan Piet Mondriaan. Minutieus zijn de kleine reliëfs stuk voor stuk geknipt of gesneden en gevormd tot een groter geheel. De kunstenaar moet het geduld van een engel hebben voor dit monnikenwerk, en een vaste hand bovendien. Misschien voelt hij zich wel helemaal 'zen' tijdens dit fijne knip-, vouw- en schilderwerk, want het lijkt wel Oosterse precisie en zorgvuldigheid. De restvormpjes papier die eraf vallen zijn zodanig intact, dat die weer tot een nieuwe creatie inspireren. Het zal niet rommelig zijn schat ik zo in, geen snippers op de vloer dus (zijn werktafel staat namelijk midden in de woonkamer).

Muizentrapjes
Sommige papierreliëfs lijken een repeterend patroon te hebben, maar laat je niet misleiden, want steeds verspringen bijvoorbeeld rechthoekjes in staande of liggende vorm, en als je een bepaalde regelmaat denkt te hebben gevonden verspringt het weer in de kleuren rood, geel of blauw. Ook bij de kunstzinnige 'barcodes' (strokenreliëfs) is geen regelmaat in kleuren te zien en het is aardig om ze van twee kanten te bekijken. Alleen bij het reliëf met de opgevouwen 'muizentrapjes' is een regelmaat in de vakjes. Coppus geeft geen titels aan zijn werken en zegt daarover dat hij niet houdt van getheoretiseer over zijn werk. Dat wordt al gauw zo pretentieus, meent hij. Coppus is zeker niet pretentieus maar wel een gedreven kunstenaar, met een grote werklust en hoge productie. Bijna iedere week komt er wel iets nieuws uit zijn handen.

Cupola
De papierreliëfs vormen het hoofdbestanddeel in deze expositie, maar Coppus heeft meer in zijn mars. In de expo staat ook de glazen 'cupola' die de kunstenaar dit jaar maakte van stroken hergebruikt glas. Het groenig transparante glassculptuur is inclusief de sokkel twee meter hoog. De glasstroken liggen los op elkaar, alleen de bovenste stroken zijn gefixeerd met lijm. Dit sculptuur is slechts een 'klein' voorbeeld van zijn veel grotere objecten voor zowel binnen als buiten. Kunst in openbare ruimte, zoals het 'Maasbaken' van 6,5 meter hoog. Naast papier en glas werkt Coppus met kunststof en (draad)metaal, een bronzen wandsculptuur in de vorm van een krans, is ook te te zien in deze expo. Coppus is al meer dat twintig jaar autonoom kunstenaar, maar pas de laatste vijf jaar toont hij zijn werk aan de buitenwereld. Hij combineert zijn kunstenaarschap met lesgeven in beeldende vakken en kunstgeschiedenis. De expositie is niet groot, maar geeft wel een goed overzicht van Coppus' kennis en vaardigheden.

Jazzy Mondriaanhuis
Dit is een gelegenheid om het geboortehuis van Piet Mondriaan te zien en te reizen door het leven van de eigenzinnige pionier van abstracte kunst, van Amersfoort naar Winterswijk en van Amsterdam via Parijs en Londen naar New York. Hier is te volgen hoe het werk van Mondriaan geleidelijk veranderde van realistische landschappen tot abstracte composities, zijn spirituele vorming, zijn interesses en zijn vrienden. De eerste acht jaar van zijn leven woonde de kunstenaar in dit pand aan de Kortegracht. Veel Mondriaanwerken zijn hier niet te zien, maar het kleine museum (sinds 1994) is wel een interessant documentatiecentrum over 'de man die alles veranderde'. Recentelijk is het Mondriaanhuis onderscheiden met een Gold-award tijdens de German Design Awards 2019. Deze prestigieuze internationale architectuur- en designprijzen worden jaarlijks uitgereikt door de German Design Council.Het multimedia-concept is bedacht door het Utrechtse bureau Tinker Imagineers; Een licht- geluid-en videoprojectie op een kubus met half-transparante schermen. Jazzmuziek waar Mondriaan graag naar luisterde is hier te horen. Lijnen en vlakken vullen eerst alleen de kubus, later de hele ruimte, zodat ook de bezoeker onderdeel wordt van het kunstwerk.